• Anasayfa
• Güncel Haberler
  • Siyaset - Politika
  • Sosyal Medya
  • SON DAKİKA
• 3.Sayfa Haberleri
• Dünya Haberleri
• Ekonomi Haberleri
  • Emlak - Gayrimenkul Rehberi
  • Bankacılık
  • Altın - Döviz - Borsa
• Eğitim
  • Öğrenci Dünyası
• Kültür - Sanat
  • Etkinlik Rehberi
  • Sinema - Tiyatro
  • Müzik - Konser
  • Kitap
• Medya - Basın
  • Yazarlardan
• Bilişim Teknoloji
  • Seo İpuçları
• Magazin
  • Mankenler - Modeller
  • Resim Galeri
  • Gece Hayatı
• Televizyon - Dizi
• Sağlık
  • Çocuk Sağlığı
  • Hamilelik ve Bebek
  • Diş Sağlığı
  • Beslenme ve Diyet
  • Cinsel Sağlık
• Spor
  • Spor Toto Süper Lig
  • Avrupa'dan Futbol
  • Basketbol
• Yaşam ve İnsan
  • Din ve İslam
• Kadın - Erkek Dünyası
  • Güzellik - Bakım
  • Evlilik - Flört - İlişki
• Kariyer Rehberi
• Otomobil Dünyası
• Turizm
• Web Dünyası
• İlginç - Tuhaf
• Video Haber
• Bilgi Bankası
  • Biyografiiler
  • Tarih
  • Gizemli Olaylar
  • Tüketici Rehberi
  • Astroloji ve Burçlar
  • Rüya Yorumları
  • Ürün inceleme Rehberi
  • E-randevu erandevu
• Kent Rehberi
  • Alışveriş Rehberi
  • Mekanlar
• Güncel Haberler

HABER ARA

Çiçek Pasajı'na gittik ama sor bir niye gittik?

Çünkü havalı, çünkü herkes "ooo Çiçek Pasajı" der, namı almış yürümüştür, herkes az çok bilir, illa içinden önünden geçilmiştir, eğlenen insanlara imrenilmiştir, hatta kimbilir kaç kişinin fotoğrafı vardır kapısının önünde, kaç kişinin facebook profilini süslüyordur o havalı resimler.

Biz de kandık bu duruma dedik bizim neyimiz eksik; biz de gideriz, biz de o çupralardan yeriz, biz de rakımızı şarabımızı içeriz, fiks menü bizimde hakkımız!!!

Ceneviz Restaurant'ı günler öncesinden aradık, yerimizi ayırttık. Telefondaki ses gayet kibar, gelin efendim, mezelerimiz çok lezzetli efendim, içkiler sınırsız tabi ki, fiks menümüzde dünyalar var efendim. Biz de telefondan aldığımız sesteki gazla gittik.

Dışı seni içi beni yakarmış

Havalı havalı rezervasyonumuz var dedikten sonra garsonun göstereceği yere yerleşmeye hazırlanırken "herkes fiks menü mü?" diye bir soru geldi. Dört kişiydik ve bazılarımız "fiks menü" değildi ve hepimizin "fiks" olmaması o sırada muhatap olduğumuz garsonu oldukça üzmüştü. Bu şartlar altında dışarda oturamayacağımızı, çok istersek içerde bir yere geçebileceğimizi (içerisi dediğin zaten sıkışık masaların olduğu ama kimsenin bulunmadığı bir alan) belirtti... Onun teorisine göre diğer türlüsü kurtarmıyordu. Bu tezini "Benim bir masamın geceliği BİN LİRA" cümlesi ile de yeterince desteklemiş oldu.

Dostu düşman edermiş

Biz yenilginin verdiği hüzün ve çare arayışları içinde başladık mı tartışmaya;

- Ee hepimiz fiks menü alalım o zaman
- Yok ya ben istediğimi yerim
- Ne var bir kere de yemesen
- Sana ne ya

çerçevesinde gelişen olgun ve mantıklı konuşmalar sonucunda ve yan lokantadaki garsonun "bize bize gelin" ısrarı ile Ceneviz'in hemen sağ yanındaki lokantaya oturmaya karar verdik. Sonunda hepimiz de kişi başı 75 TL olan fiks menüyü almaya razı olduk.

Başımıza gelecekleri tam olarak idrak edemediğimiz için mutlu mutlu (saf saf) mezeleri bekliyoruz.

Yalnız fiks menünün de şartları varmış mesela rakı içmeye karar verdiysen 2 kişi bir küçük rakıyı, şarap içmeye karar verdiysen yine 2 kişi bir şarabı paylaşıyorsun. Mezelerden seçme hakkın var ama öyle her istediğinden de alamıyorsun. Hayır kimse alkolik değil, içmenin bir sınırı adabı var ama "İstediğiniz kadar sınırsız sınırsız paylaşın bakıyım şu küçük rakıyı" dayatması ister istemez üzüyor eğlenmeye gelen bünyeyi.

Oraya dört kız gitmemiz zaten baştan kaybetmemize neden oldu. Zeynep'in otorite kurmaya ve masaya bir karizma kazandırmaya çalışan "Sen şimdi ortaya bir küçük getiriyorsun", "Evet kavunu alıyım" dolaylarında seyreden cümleleri garson amcanın gözündeki "babalarından aldıkları harçlıklarla eğlenmeye gelen üniversiteli kızlar" imajını silemedi.

Garson amcanın "Hepinize paçanga getiriyorum" derken, bize dünyanın en pahalı ve özel ara sıcağını getirecek bir havası vardı. Satış tekniği böyle birşey demekki.

Hemen ardından, Şule'nin "Paçenga yirmüyüüüz?" demesi ve garson amcanın bunu muhtemel bir saldırı olarak algılamasının ardından masamızın karizmasını kurtarmanın o saatten sonra mümkün olmadığını anladık.

AT-TEŞŞ-LEEEE

Tabi bir de ortada elinde keman, klarnet ve darbuka ile dolaşan üçlü gerçeği daha doğrusu tehlikesi etrafımızda dönüp duruyor. Masaya yaklaştıkları zaman havalara bakarak uzaklaştırmaya çalışmakta bir yöntem çünkü bir kere göz göze geldiğin zaman "istek istemek"ten başka çaren kalmıyor.

Ben Zeynep'e kaşımla gözümle ve yapabildiğim bütün mimiklerimle istemeeee istemeee derken; O, kendisine daha sonra 20 TL' ye patlayacak şu iki kelimeyi söyledi "Mavi Mavi"!!!

İnsan eğlenmeye niyetlendimi neleri göze alıyor en belirgin örneklerinden biridir bu. Yoksa hangi insan İbrahim Tatlıses'ten bir parça dinlemek için (verdiğimiz parayı beğenmedikleri için yarım söylüyorlar zaten, hayır bir de İbrahim Tatlıses'in kendisi olsa neyse bu bildiğimiz "Baryam Ağğbey") 20 TL'yi gözden çıkarır. Ama göz ardı edemeyeceğim bir gerçek var ki insan o 1,5 dakikalık kısa zamanda artık bütün gücüyle kuvvetiyle oynuyor, döktürüyor...

Attteşşşleee: Klarnet çalan müzisyen arkadaşın bana para verin ya da eğlenmeyi unutun kıvamındaki hafif tehditvari haykırışı.

Çupra sana ne olmuş

Ana yemek olarak gelen çupra içerde uğradığı elem kaza sonucu ağır yaralanmıştı. Kafası tamamen yanık (bildiğimiz simsiyah) çupraların kurtarabildiğimiz kısımlarını afiyetle yedik.

Mekanlardaki bu biz ünlüyüz meşhuruz gelenimiz gidenizmiz eksik olmuyor, her taraf turist kaynıyor kaliteli hizmet vermek gibi bir zorunluluğumuz yok zihniyetini bir türlü anlayamıyorum.

Yemeğimizin sonlarına geldiğimiz zaman Kıbrıs'tan gelen ve İstanbul'u pek bilmediği açıkça görülen bir turist geldi yanımıza ve kendilerinden fiks menü için 65 TL istediklerini ve bu fiyatın makul olup olmadığını sordu. Kısacası kazıklanıp kazıklanmadıklarını öğrenmek istiyordu. Bizim kişi başı 75 TL verdiğimizi, kazıklananın biz olduğunu ona anlattıktan sonra içi rahatlamış bir şekilde masamızdan ayrıldı.

Her hareketimizle hayırsız evlat portresi çizdiğimiz garson amcaya hesabı kredi kartı ile ödemek istediğimizi söylediğimizde de yine o sert bakışlarla karşılaştık. Önce kredi kartının orada geçmediğini söyledi ve biz "yok artık" diyince "Bari bir ikiniz nakit verin" diyerek asgari müşterekte buluşmaya çalıştı. Yetmedi, bütün gece bizim için deli divane olmuş gibi "ee bahşiş atın hadi" dedi (evet bunu yaptı).

Hepimiz kartla ödeme yaptık, hiç bahşiş bırakmadık ve bir daha dönmemek üzere Çiçek Pasajı'nı terkettik.

Çiçek Pasajı bizim için bitmiştir!

(Üzücü not: O karambol kargaşa, bir yere oturma paniği içinde restoranın adını görmemizle unutmamız bir oldu. Tarif etmek gerekirse Cenevizin yanında, Çiçek Pasajı'na girerken sağda çıkarken solda.)